Ceza Muhakemesi
Beraat
Yapılan ceza yargılaması sonucunda, sanığın isnat edilen suçu işlemediğinin veya suçun yasal unsurlarının oluşmadığının tespit edilmesi üzerine verilen aklanma kararıdır.
Ceza Muhakemesi Kanunu (CMK) m. 223/2'de düzenlenen beraat kararı, sanığın masumiyetinin hukuki olarak tescil edilmesidir. Kanun, beraat kararının verilebileceği durumları tek tek saymıştır: Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, fiilin sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması, sanığın kusurunun bulunmaması veya yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması (delil yetersizliği). Özellikle "şüpheden sanık yararlanır" (in dubio pro reo) ilkesi gereği, suçluluğu kesin ve şüpheye yer bırakmayacak şekilde ispatlanamayan sanık hakkında beraat kararı verilir. Uygulamada bu karar, sanığın lekelenmeme hakkının onarılmasını ve eğer tutuklu kalmışsa haksız tutuklama nedeniyle devletten tazminat talep edebilmesini sağlar.